پارکینسون

اولین بار در سال ۱۸۱۷ توسط یک پزشک انگلیسی به نام جیمز پارکینسون کشف شد که در ابتدا با نام فلج لرزشی نامیده می شد که بعد ها به آن پارکینسون گفته می شد. بیماری پارکینسون زمانی اتفاق می افتد که سلول های عصبی در ناحیه ای از مغز که حرکات را کنترل می کنند آسیب می بینند که در حالت عادی این سلول ها دوپامین را ترشح می کنند اما زمانی که مرگ سلول اتفاق می افتد دوپامین کمتری ترشح می کند که کمبود این ماده علت مشکلات حرکتی در بیماران پارکینسونی می شود. سن متوسط برای شروع این بیماری ۶۰ سال است و افزایش سن یکی از ریسک فاکتور های پارکینسون است. ازهر ‪ ۱۰۰نفر بالای۶۰سال یک نفر به پارکینسون مبتلا می‌شوند بعد از آلزایمر، شایع‌ترین بیماری مخرب اعصاب به حساب می‌آید
علائم بیماری پارکینسون:
• لرزش
• سفتی عضلانی
• ناتوانی در حرکت
• اشکال در تعادل و هماهنگی
ژنتیک بیماری پارکینسون:
علت‌های بیماری پارکینسون هنوز معلوم نیستند، اما گمان می‌رود که در ایجاد بیماری پارکینسون عوامل ژنتیکی و محیطی درگیر هستند. اگرچه به نظر می‌رسد در بیش از ۹۰% موارد پارکینسون با عوامل ژنتیک رابطه ندارد، شواهد فزاینده نشان می‌دهد، عوامل ژنتیکی در بسیاری از انواع پارکینسون نقش مهمی دارند این مطالعات نشان می‌دهند که توارث، نقش مهمی در مواردی که قبل از ۵۰ سالگی آغاز می‌شوند، دارد و نقش آن در بیماران مسن‌تر کمتر است. در دهه گذشته شناسایی ژن‌های واحد مرتبط با اشکال ارثی بیماری پارکینسون دیدگاه قبلی مبتنی بر غیرژنتیک بودن این بیماری را دگرگون کرده است. شایع‌ترین و مرتبط‌ترین ژن‌ها LRRK2 و ARKIN هستند. کانون اصلی تحقیقات اخیر شناسایی عملکرد ژن‌ها و پروتئین‌های درگیر در اشکال ژنتیکی بیماری پارکینسون است که این امر به درک بهتر ما از روند آسیب‌زایی ژنتیکی بیماری پارکینسون کمک می‌کند.
روش های درمان بیماری پارکینسون :
تا کنون درمان قطعی برای پارکینسون وجود ندارد اما دو روش زیر به منظور تخفیف علائم مورد استفاده قرار می گیرند.
• درمان دارویی
• درمان جراحی